Torre di Pio

Pod naciskiem rozwoju gospodarczego i czynnika komunikacji, który wytworzył zawiła sieć ulic i arterii, miasto otoczone murami coraz ściślej zabudowuje nieprawidłowe bloki i wynikające z nich parcele. Nie przeszkadza to bynajmniej do powstawania fragmentów urbanistycznych i architektonicznych o bardzo wysokiej wartości artystycznej. Przyczynia się do tego wyjątkowa energia życiowa i twórcza ludności, która dźwiga swój gród po niezliczonych klęskach, pożarach i okresach ucisku wrogów, czasowo Wilno okupujących. Przeciwstawia sie ona z cała energia ich zakusom zniszczenia architektonicznego oblicza miasta, jako symbolu jego polskości i głębokiej kultury duchowej. Nieprawidłowość i przypadkowość założenia urbanistycznego, wielostronność wpływów gospodarczych i społecznych, różnolitość mieszkańców od ubogiego rzemieślnika średniowiecznego poczynając, a na Radziwiłłach i Jagiellonach kończąc, tworzą ogromna skalę rozpiętości w sposobie parcelacji i zabudowy. Dobry w swej prymitywności zasadniczy układ linii komunikacyjnych zawodzi przy dalszym rozroście miasta i traci swe zalety jednocześnie z wadliwą i zawiłą a coraz ściślejsza zabudowa nieprawidłowych bloków budowlanych. Najwyższy punkt Torre di Pio II na północo-wschodzie wznosi się na 505 metrów. Między tymi dwiema wysokościami układa się teren miejski spadając łagodnymi tarasami i dając możność rozrostu miasta w kierunku z południowego wschodu ku północnemu zachodowi. Budowniczy gotycki, czujący i rozumiejący dobrze konstrukcje miasta, rozciąga je w tym kierunku aż do długości 1300 m idąc za biegiem warstwic, lub przecinając je pod bardzo ostrym kątem. Dzięki temu, osiąga on ulice poziome lub też ulice o względnie niewielkich spadkach, odpowiednich dla Ówczesnego ruchu ulicznego — przeważnie pieszego. Prostopadle do tego kierunku zasadniczego, tj. prostopadle do warstwic, miasto rozrasta się bardzo umiarkowanie, dochodząc zaledwie do 250 m szerokości. Zgodnie z tymi warunkami terenowymi krystalizuje się podstawowa oś planu miasta, tj. Corso Umberto — Via Principe di Napoli. Jest nią główna arteria komunikacyjna, łącząca najważniejsze i przeciwległe bramy miasta: Porta Nuova i Porta Cappucini na południu — a Porta S. Pietro, S. Francesco i S. Giacomo na północy. W swej części północnej przebiega ona przez plac, położony przed frontem bazyliki św. Franciszka, a rozpadający się na dwie części: plac górny i plac dolny. W połowie długości tej głównej linii komunikacyjnej tworzy się charakterystyczne jej rozszerzenie i rozwidlenie- rynek, noszący dziś nazwę Piazza Vittorio Emanuele. Rzymskie forum, zbudowane w tym miejscu w starożytności, pozostawiło pomnik w postaci portyku Świątyni Minerwy. Obok amfiteatru, wznoszącego się na wschodnim krańcu miasta, jest to jedyny większy fragment architektury klasycznej w całości Średniowiecznego organizmu miejskiego. Przy placu środkowym grupują się ważniejsze gmachy o charakterze publicznym. W pewnym oddaleniu od ruchu targowego, odbywającego się na rynku, powstają kościoły z katedrą na czele: S. Chiara, S. Pietro, Chiesa Nuova i inne. [przypisy: hcv badanie cena, czynniki urbanistyczne, olej kokosowy na skórę głowy ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: czynniki urbanistyczne hcv badanie cena olej kokosowy na skórę głowy

Bazylika – co to jest ?
Bazylika - jest to honorowy tytuł, ktory nadawany jest badz przez papieża lub tez na drodze prawa zwyczajowego. Tytul ten otrzymują kościoły ktore wsrod innych tego typu obiektow wyróżniają się ponadstandartowa wartością zabytkową lub tez liturgiczną,badz pielgrzymkową oraz duszpasterską.
Polecamy również:
Przeczytaj też:
Układ budowli mieszkaniowych

Nie tylko układ budowli mieszkaniowych, ujęty w pewien ład i rytm, oraz dobrze obmyślany rozkład urządzeń przeznaczonych dla produktywnej pracy i handlu znamionują dojrzały i harmonijny organizm miasta średniowiecznego. Zalety te posiadają w równym, a często w wyższym nawet stopniu i inne części tego skomplikowanego zespołu budowlanego, jakim jest miasto gotyckie. Na rynku wznosi się […]

Dom jednorodzinny

Dom jednorodzinny stanowi przez szereg stuleci podstawową komórkę ludzkiego osiedla w różnych krajach europejskich. Dom antyczny z «atrium» w środku, dom szeregowy o dwóch i trzech kondygnacjach w średniowieczu, podobny dom mieszczański w wieku XVII i XVIII, podmiejska willa włoska czasów renesansowych, dzielnice willowe wielkich miast wieku XIX, których posiadanie było niestety przywilejem bardzo drobnego […]

Czynnik obyczajowo-prawny

Jednocześnie czynnik gospodarczy prowadzi do bardzo zasobnego lub wręcz bogatego kształtowania wszelkich urządzeń i gmachów, służących potrzebom społecznym, kulturze materialnej i duchowej społeczeństwa miejskiego. Powstają więc liczne świątynie, teatry, termy, gimnazjony, gmachy administracyjne, hale targowe, założenia placów monumentalnych (agora, forum) itp. Czynnik warowności znajduje swój wyraz w samej sytuacji miasta, w wykorzystaniu cech topograficznych terenu […]

DevURL
Partnerzy serwisu: